Todos somos niños ή αλλιώς, ένα υπέροχο απόγευμα

Παρασκεύη απόγευμα μιας πολύ ζεστής ανοιξιάτικης ημέρας. Επιστροφή στο σπίτι, αφού στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία η αποστολή μου στο κέντρο της πόλης. Νεύρα και τσατίλα για το χάσιμο μιας ώρας χωρίς λόγο. Τα μπογαλάκια μας και κατεύθυνση προς το φιλόξενο καναπέ του σπιτιού μου. Ακούω με τα ακουστικά μου χαλαρή μουσική  στην προσπάθειά μου να ηρεμήσω, αλλά οι πολυσύχναστοι, και κατά τα άλλα πανέμορφοι, δρόμοι γεμάτοι τουρίστες που απαθανατίζουν τις αρχιτεκτονικές ομορφιές της πόλης, δε με βοηθάνε να ηρεμήσω και τόσο.

Σιγά-σιγά, προσεγγίζοντας τη γειτονιά μου, οι δρόμοι στενεύουν και η αίσθηση της κοσμοπολίτικης μεγαλούπουλης δίνει την θέση της στην αίσθηση ενός φιλόξενου χωριού. Και ενώ περπατώ αμέριμνος, δυνατοί, χαρούμενοι και αλέγκροι ήχοι σάλσα φτάνουν στα αυτιά μου. Προσπαθώ να αντιληφθώ απο που προέρχονται και ανακαλύπτω ότι υπάρχει μια υπαίθρια συναυλία στο απο πάνω δρόμακι, απο το οποίο βρισκόμουνα. Ένας μικρός πεζόδρομος μπροστά απο ένα δημοτικό σχολείο φιλοξενεί μια σκηνή με 9 μουσικούς, αλλά και κάποιες δεκάδες γονείς και παιδιά που χορεύουν, τραγουδούν και απολαμβάνουν στο μέγιστο ένα ανοιξιάτικο απόγευμα. Το γκρουπάκι παίζει τραγούδια σε ρυθμούς σάλσα και ρούμπα καταλάνα σε Ισπανικά και Καταλανικά. (Αυτή η διγλωσσία που διαχεέται καθημερινά σε αυτή τη μεγαλούπολη που της δίνει και αυτό τον ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η συμβίωση, όχι και τόσο ειρηνική αρκετές φορές, πολιτισμών και συνήθειων). Μαλιστα κάποια απο αυτά τα τραγούδια έχουν και αντιρατσιστικούς στίχους, δίνοντας την ευκαιρία σε αυτούς τους λιλιπουτειους χορευτές να έρθουν πιο κοντά στις έννοιες της ισότητας, και της δικαιοσύνης. Ό,τι καλύτερο γι’αυτή την αντιρατσιστική και αντιφαστική μάχη που έχει φουντώσει τα τελευταία χρόνια. Η μουσική με μαγεύει, με αποτέλεσμα να γίνω ένα, με αυτό το ομολογουμένως εντελώς ετερόκλητο απο άποψη ηλικιών, πλήθος.

Στην πορεία αντιλαμβάνομαι ότι είναι το πάρτυ, η φιέστα εγκαινίων ενός νέου δημοτικού σχολείου. Το ισόγειο του σχολείου που είναι δίπλα στη σκηνή, ανοιχτό, έτοιμο να καλωσορίσει αυτές τις μικρές, αγνές, αλλά και δύστροπες μερικές φορές ψυχές. Άπειρες ζωγραφιές γεμάτες χρώματα, ελπίδα και ζωντάνια στολίζουν τους τοίχους του ισογείου. Και ενώ η γιορτή και ο χορός βρίσκονται σε εξέλιξη, παρατηρώ δίπλα μου αυτά τα χαμόγελα των μικρών παιδιών που ισοπεδώνουν και τσαλαπατάνε τις οποιεσδήποτες σκοτούρες, ανησυχίες και φόβους των μεγάλων, και κατ’ επίφαση ενηλίκων. Κατευθείαν μου έρχεται στο νού, μια ιστορία τουEduardo Galeano, που είχα τη χαρά να τον παρακολουθήσω πριν απο μερικές μέρες στη παρουσίαση του νέου του βιβλίου. To cut the long story short, που λένε και οι αγγλοσάξονες, ο Galeano ανέφερε την ιστορία μιας φίλης του που έλεγε ότι ο μεγαλύτερος μας εχθρός δεν είναι ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η πλουτοκρατία, ούτε η γραφειοκρατία, αλλά ο φόβος, ο φόβος που κρύβουμε μέσα μας. Αυτοί οι μικροί μπόμπιρες έχουν άγνοια κινδύνου, δεν φοβούνται. Απολαμβάνουν την κάθε στιγμή γιατί δεν έχουν συναίσθηση του χρόνου. Τη ζούνε όσο μπορούνε περισσότερο και έχουν τον καλύτερο σύμμαχο, αυτό το τεράστιο χαμόγελο.

Η προβολή αυτού του συναισθήματος στο πως βίωσα αυτή τη μετεκλογική εβδομάδα είναι αναπόφευκτη. Μια εβδομάδα γεμάτη σκέψεις, ακόμα και εάν βρίσκομαι δυο χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά απο την Ελλάδα. Μια εβδομάδα, γεμάτη ανησυχίες και φόβο για το ποια είναι η καλύτερη λύση, για το ποια είναι η καλύτερη πορεία και στάση. Γεμάτη πολιτικές αναλύσεις, ιστορικές αναλύσεις, προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον και με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό. Σκέψεις, αναλύσεις, φόβος. Αλλά τη λύση μου την έδωσαν αυτοί οι μικροί πολεμιστές του φόβου. Τη λύση την έδωσε η μουσική. Τη λύση την έδωσε η ίδια η ζωή. Διώχνουμε το φόβο με σύμμαχο τη μουσική. Mε ή χωρίς οικονομική κρίση, κανείς δε μπορεί να σου κλέψει αυτές τις στιγμές πλήρους αλεγρίας, πλήρους συναισθηματικής πραγμάτωσης. Στιγμές όπου κανείς δε σου λέει τι πρέπει να κάνεις, τι θα ήταν καλύτερο να κάνεις, χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες του αύριο, αλλά εκδηλώνεις και αφήνεις ελεύθερο ό,τι πιο χαρούμενο και ξέγνοιαστο κρύβεις ή έχεις εγκλωβίσει μέσα σου. Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτές οι στιγμές έχουν ένα τέλος, και ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψεις στην σκληρή πραγματικότητα των ενηλίκων, αλλά έχεις γεμίσει τις μπαταρίες της αισιοδοξίας, έχεις κερδίσει μια μικρή μάχη κόντρα σε αυτό το μεγάλο εχθρό που λέγεται φόβος, και συνεχίζεις πιο δυνατός προς την πραγμάτωση των ονείρων σου. Με όπλο το χαμόγελο κερδίζεις την ίδια τη ζωή. Μπορεί να μην είναι το μοναδικό σου όπλο, μπορεί να χρειάζεσαι ρεαλισμό, βαθιά ανάλυση, κριτική σκέψη, μελέτη, κουράγιο, δύναμη, αλλά διώχνεις το φόβο που αλλοιώνει όλα τα προήγουμενα και απαραίτητα στοιχεία για την επίτευξη του προσωπικού σου στόχου, του κοινωνικού σου στόχου, το στόχο για ένα καλύτερο μέλλον με περισσότερα χαμόγελα. Με περισσότερα παιδικά χαμόγελα ανεξαρτήτως ηλικίας του ιδιοκτήτη τους.

Μπορεί αυτό το κείμενο να είναι λίγο, ή έως πολύ χίππικο, ανοιξιάτικο, και γεμάτο λουλούδια απο άλλες εποχές, αλλά έτσι είναι τα συναισθήματα, χίππικα, ανέμελα και ασυγκράτητα.

Όλοι είμαστε παιδιά!

¡Todos somos niños!

 

Advertisements
Standard